GH A چهارشنبه 18 اسفند 1395 07:03 ب.ظ نظرات ()
همین که قاصدکــی را
فوت کنی
تا عطر نفس هایت را با خود بیاورد
برای "دلــــم" کافیست

ولی...


قاصدک ! هان ، چه خبر آوردی ؟
از کجا وز که خبر آوردی ؟
خوش خبر باشی ، اما،‌ اما
گرد بام و در من
بی ثمر می‌گردی
انتظار خبری نیست مرا
نه ز یاری نه ز دیّار و دیاری باری
برو آنجا که بود چشمی و گوشی با کس
برو آنجا که تو را منتظرند
قاصدک
در دل من همه کورند و کرند

دست بردار از این در وطن خویش غریب
قاصد تجربه های همه تلخ
با دلم می گوید
که دروغی تو ، دروغ
که فریبی تو ، فریب

قاصدک! هان ، ولی ... آخر ... ای وای
راستی آیا رفتی با باد ؟
با توام ، آی! کجا رفتی ؟ آی
راستی آیا جایی خبری هست هنوز ؟
مانده خاکستر گرمی ، جایی ؟
در اجاقی طمع شعله نمی بندم، خردک شرری هست هنوز ؟

قاصدک!
ابرهای همه عالم شب و روز
در دلم می گریند .

                                                                  

                                                                               

                                                        گاهــــے مـے مانـــے


                                      بین بـــودن یـآ نبــــودن!


                                                                              به رفتـــن که فکـــر مــے کــنــے


                                    اتفــاقــے مــے افــتــد که منصــرف مــے شـوے...


                                                                                    مـــے خواهـــے بمــانــے،


                                رفـــتارے مــے بیـنـــے که انگـــار بــآید بــروے!


                                                                         


دوستت دارم قطرات منقوش بر پنجره ی زندگی است خالق نقش طراوت

 

دوستت دارم تحجر را به قاب تفکر فرو می برد

 

دوستت دارم بر سطح یکنواخت سیاه و سفید زندگی برجستگی امید میدهد

 

دوستت دارم میچکاند اشک شوق را از درون چشمان سیمی بی احساس 



 

دوستت دارم حلقه ی اتصال دلهاست در کویر بی نقش خیال سرد



 

دوستت دارم طراوت می دوزد بر پیراهن تنهایی


 

دوستت دارم ناقوس پر طنین ماندن است در معبد چشم انتظاری

 

دوستت دارم کلام یکسان شدن است در سایه ی تضاد


 

دوستت دارم بیان شیرین عدالت است در دادگاه هستی

 

دوستت دارم داغ ترین درجه ی سوزاندن است

 

دوستت دارم اوج ذوب شدن است در نهاد قلب سرد

 

دوستت دارم کلام پیوند است برای مسیری جدا


دوستت دارم تنها رنگی است که سرخی پاییز را به عشق رنگ


امسال آنقدر خود را با مشغله هایم مشغول کرده بودم که

مجالی برای دلتنگیهایم نمانده بود

ولی باز امشب دیوانه گیم بالا زده است...

نه سکوت نه موسیقی هیچ چیز آرامم نمی کند...

بازآمده ام بنویسم ...

آمده ام این ذهن پر از پوچی را در این صفحه سیاه خالی کنم...

انگار این پایان سالی هوای نبودنت سردتر است ...

دستانم توان نوشتن ندارد...

انگار تمام خاطراتم یخ زده است...

من سردم است ...

گویی خیال بودنت هیچ گاه گرمم نخواهد کرد...

میدانی ...

زخمهای من همه از عشق است...

چرا این روزها دروغگوها مهربانند و شیادها عاشق...

این روزها قد عشق به رختخواب می رسد...

خدایا این روزها از آدم ها دلگیرم...

از خیانت ها ...

از نگاههای پر هوس...

از عشق های پوچ...

خدایا در این روزهای ناآرام ...

پناه دل بی قرارم باش...

در پایان حرفهایم...

بگذار اعتراف کنم که بدجور دل شکسته ودل تنگم

باور نمیکنم

هنوزدر حسرت آن روزها باشم


بگذار اعتراف کنم...........


خدایا ...

این روزها کمی بیشتر هواست به من باشد...

هنوز بهارت نیآمده است ...

ولی ....

اینجا دلی یخ زده است ...

خدایا ...

برای دلم امن یجیب بخوان ...

تا شاید این قلب نا آرامم،  آرام گیرد ...

میبینی خدایــــا....

چقدر ساده ام ...

که فکر میکنم اگر نباشم ....

دلی برایم تنگ میشود ...

ولی ...

اگر نباشم ، فقط نیستم همین ...

خدایا هم اکنون من پر از هیچم ....

پس تو نقطه های روشن ایمانم باش ...

خدایا ...

من یک عذر خواهی به خودم بدهکارم ...

برای اینکه انسان بودم ...

برای اینکه ساده بودم ...

خدایا مرا بخاطر انسان بودنم ببخش ...

در پایان حرفهایم ...

خدایا از تمام این دنیایت ...

فقط ...!!!!

انســــــــانم آرزوست ...

ولی... بارالها.................

گاه که دلتنگ میشوم دلتنگ تر از همه ی دلتنگی ها
گوشه ای مینشینم و حسرت ها را میشمارم
و صدای شکستها و خنده ها را
و وجدانم را محاکمه میکنم!
من کدام قلب را شکستم؟
و کدام امید را ناامید کردم
کدام خواهش را نشنیدم و کدام احساس را له کردم؟
و به کدام
دلتنگی خندیدم که چنین دلتنگم!!