GH A پنجشنبه 5 اسفند 1395 10:20 ب.ظ نظرات ()

خرما نتوان خورد از این خار که کشتیم

 دیبا نتوان بافت از این پشم که رشتیم

                                                 بر لوح معاصی خط عذری نکشیدیم

                                                  پهلوی کبایر حسناتی ننوشتیم

ما کشته ی نفسیم و صد آوخ که برآید

از ما به قیامت که چرا نفس نکشتیم؟!

                                                افسوس بر این عمر گرانمایه که بگذشت

                                                 ما از سر تقصیر و خطا در نگذشتیم

دنیا که در او مرد خدا گل نسرشته است

نامرد که ماییم، چرا دل بسرشتیم؟

                                                 ایشان چو ملخ در پس زانوی ریاضت

                                                 ما، مور میان بسته روان بر در و دشتیم

پیری و جوانی پی هم چون شب و روزند

ما شب شد و روز آمد و بیدار نگشتیم

                                                  واماندگی اندر پس دیوار طبیعت

                                                 حیف است دریغا که در صلح، بهشتیم

چون مرغ بر این کنگره تا کی بتوان خواند؟

یک روز نگه کن که بر این کنگره خشتیم

                                                  ما را عجب ار پشت و پناهی بود آن روز

                                                  کامروز کسی را نه پناهیم و نه پشتیم

گر خواجه شفاعت بکند روز قیامت

شاید که ز مشاطه نرنجیم که زشتیم

                                                باشد که عنایت برسد ورنه مپندار

                                                با این عمل دوزخیان کاهل بهشتیم

سعدی مگر از خرمن اقبال بزرگان

یک خوشه ببخشند که ما تخم نکشتیم



 

هیچ انتظاری از کسی ندارم!


و این نشان دهنده ی قدرت من نیست...!


مسئله، خستگی از اعتماد های شکسته است...


بگذار سپیده سر زند.


چه باک که من بمیرم وشبنم فرو خشکد.


و شبگیر خاموش شود و شباهنگ گنگ گردد.


و مهتاب رنگ بازد و ستاره ی سحری باز گردد.


وراه کهکشان بسته شود ....


بگذار سپیده سر زند و پروانه به سوی آفتاب پر کشد.



❤ ای کاش خودت راسرقبرم برسانی  ❤ 

 

دل پیش کسی باشد و وصلش نتوانی

لعنت به من و زندگی و عشق و جوانی

 

تا پیش تو آورد مرا بعد تو را برد

قلبم شده بازیچه ی دنیای روانی

 

باید چه کنم با غم و تنهایی و دوری

وقتی همه دادند به هم دست تبانی

 

در چشم همه روی لبم خنده نشاندم

در حال فرو خوردن بغضی سرطانی

 

آیا شده از شدت دلتنگی و غصه

هی بغض کنی ،گریه کنی ، شعر بخوانی ؟

 

دلتنگ تو ام ای که به وصلت نرسیدم

ای کاش خودت را سر قبرم برسانی



 
باز باران با ترانه می خورد بر بام خانه

خانه ام کو ؟؟؟ خانه ات کو ؟؟؟ آن دل دیوانه ات کو ؟؟؟

روزهای کودکی کو ؟؟؟ فصل خوب سادگی کو ؟؟؟
یادت آید روز باران گردش یک روز دیرین

پس چه شد دیگر ؟ کجا رفت خاطرات خوب و رنگین ؟؟؟

در پس آن کوی بن بست در دل تو آرزو هست ؟؟؟

کودک خوشحال دیروز

غرق در غم های امروز

یاد باران رفته از یاد
آرزوها رفته بر باد

بــاز بــــاران بــاز بــــاران

می خورد بر بام خانه

بی ترانه

بی بهانه

شایدم گم کرده خانه ....